முகப்பு

http://www.visai.in/2014/12/01/tamil-nadu-should-speak-for-plantation-tamils-rights/

மலையகத் தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காக தமிழகம் தொடர்ந்து பேச வேண்டும்

Posted by: விசை in இலங்கை புறக்கணிப்பு, ஈழம், சிறப்புக் கட்டுரைகள் 1 day ago 0

கடந்த அக்டோபர் மாதம் 29 அன்று இலங்கையின் உவா மாகாணத்தில் உள்ள பதுளை மாவட்டத்தில் மிறீயபெத்த பகுதியில் கடும் மழை காரணாமாக ஏற்பட்ட நிலச்சரிவில் மலையகத் தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளிகளும், அவர்கள் குடும்பத்தினரும் ஏறக்குறைய 200 பேர் வரை மண்ணில் புதைந்து உயிரிழந்தனர். உயிரிழந்த மக்களுக்கு நினைவஞ்சலி செலுத்தவும் மலையகத் தமிழரின் பேசப்படாத வரலாற்றையும், பறிக்கப்பட்ட உரிமைகள் குறித்து பேசவும் இளந்தமிழகம் இயக்கம் சார்பாக கடந்த 23 நவம்பர் 2014 ஞாயிற்றுகிழமை அன்று சென்னை எழும்பூரில் அரங்க்கக் கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

இக்கூட்டத்தில் இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சியின் மாநில துணைப் பொதுச்செயலாளார் தோழர் சி.மகேந்திரன், மலையக மக்களுக்கான சனநாயக இயக்கத்தின் அமைப்பாளர் தோழர் கந்தையா, ஆவணப்பட இயக்குநர் தோழர். தவமுதல்வன், இளந்தமிழகம் இயக்கத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர் தோழர் செந்தில் ஆகியோர் கலந்து கொண்டு மலையகத் தமிழர்களின் வரலாறு மற்றும் தற்கால வாழ்நிலை குறித்து கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

1964 ஆம் ஆண்டு இலங்கை – இந்திய அரசுகள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் இந்தியாவிற்கு கட்டாயமாக நாடு கடத்தப்பட்டு தமிழகம், கேரளம், ஆந்திரம், அந்தமான் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் மலையகத் தமிழர்கள் குடியமர்த்தப்பட்டுள்ளனர். இவர்கள் இன்றும் அடிப்படை உரிமைகளுக்கே போராடிக் கொண்டிருப்பதை ஆவணப்படுத்தி புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சி அலைவரிசையில் ‘ரெளத்திரம் பழகு’ நிகழ்ச்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட ஆவணப்படம் நிகழ்ச்சி துவங்குவதற்கு முன் ஒளிபரப்பப்பட்டது. அடுத்ததாக பதுளை மாவட்டத்தில் ஏற்பட்ட நிலச்சரிவில் உயிரிழந்த மலையக மக்களுக்கு இரு நிமிடம் நினைவஞ்சலி செலுத்தப்பட்டது.

1978725_616582138465115_8075753713942418826_n

ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பல மலையகத் தமிழர் குடும்பங்கள் இன்றும் மாவீரர் குடும்பங்களாக வன்னியில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். நாங்கள் இந்த மண்ணின் மைந்தர்களாக இருந்த பொழுதிலும் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு வாழும் மலையகத் தமிழர்களாகிய தங்களைப் பற்றி விவாதிக்க தமிழக அரசியல் களத்தில் எவரும் இல்லை என தோழர் தவமுதல்வன் குறிப்பிட்டார்.

தோழர். தவமுதல்வன் உரையின் ஒலிப்பதிவு

தோழர் கந்தையா பேசியபொழுது, மலையகத் தமிழர்களாகிய நாங்கள் ஒரு பொழுதும் ஈழத் தமிழர்களுக்கோ, ஈழ விடுதலைக்கோ எதிரானவர்கள் அல்ல என்றார்.

1875 முதல் 1878 வரை தமிழ்நாட்டில் ஏற்பட்ட கொடும் பஞ்சம் காரணமாக மக்கள் பலர் செத்து மடிந்ததால் இக் காலகட்டங்களில் மக்களின் வறுமையைப் பயன்படுத்தி மிக அதிகமானவர்கள் முகவர்களால் இராமேசுவர்த்தில் இருந்து மன்னார் வழியாக இலங்கைத் தீவிற்கு தேயிலைத் தோட்ட வேலைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படனர். இவர்கள் அங்கு குதிரை இலாயம் போன்ற ‘இலயன்’ விடுகளில் குடியமர்த்தப்பட்டு தேயிலைத் தோட்டங்களில் கூலித் தொழிலாளர்களாக பணியமர்த்தப்பட்டனர்.

பல ஆண்டுகளாக தொழிலாளார்களுக்கான எந்தவித அடிப்படை உரிமைகளும் அறியாதவர்களாக இலங்கையில் வாழ்ந்த மலையகத் தமிழர்கள் மத்தியில் தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்த நடசேன் ஐயர் அவர்கள் தென்னிலங்கையில் தங்கியிருந்து 1931 ஆம் ஆண்டு முதல் தொழிற்சங்கம் அமைத்தார். எப்படி இலங்கையில் உள்ளாட்சி மன்றங்களில் நிதி ஒதுக்கீடுகளில் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு என தனியாக நிதி ஒதுக்கப்படும் நடைமுறையில்லையோ அதே போலத் தான் தமிழகத்திலும் உள்ளாட்சி மன்றங்களில் இங்கு வாழும் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு என தனியாக நிதி ஒதுக்கீடு செய்யபப்டுவதில்லை என்றார்.

தோழர் செந்தில் அவர்கள் காலனிய காலகட்டத்தில் மக்கள் இடம்பெயர்ந்து பிற நாடுகளுக்கு சென்றதற்கான சமுகப் பொருளாதார பின்னணி குறித்தும் காலனிய ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான போராட்ட காலகட்டத்தில் சிங்களப் தேசியம் என்பது வரலாற்றில் எப்படி பிற்போக்கான ஒரு பாத்திரத்தை வகிக்கத் தொடங்கியதும் என்றும் மலையகத் தமிழர்கள் குறித்த சிங்களர்களின் நிலைப்பாடு குறித்தும் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஆங்கிலேயர் தொடக்கக் காலத்தில், குடியேற்ற நாடுகளிலிருந்து கச்சா பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்வதும் உற்பத்தி செய்த பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதுமாகத் தான் இருந்தனர். இங்கிலாந்தில் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் தொழில் துறை வேகமாக வளர்ந்தது; மூலதனமும் வளர்ந்தது. அந்த மூலதனத்தை குடியேற்ற நாடுகளில் முதலீடு செய்யத் தொடங்கினார்கள். அதுதான் இந்தியா, இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் தொடங்கட்ட தேயிலை தோட்ட தொழில்துறையாகும். அதற்கு உழைப்புச் சக்தி தேவைப்பட்டது. அதன் நிமித்தம், குடியேற்ற நாடுகளில் இருந்து மக்கள் இடம்பெயர்க்கப்பட்டனர். தமிழகத்தில் நிலவிய பஞ்சம், சாதி அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறைகளும் மிக மோசமான வாழ்க்கை நிலைமையும் சாதி அடிப்படையில் ஒடுக்குண்ட நிலமற்ற மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர்.

அப்படி தமிழகத்தில் இருந்து கொண்டு செல்லப்பட்ட மக்களில் பலர் வழியிலேயே நோய்வாய்ப்பட்டு, காயமடைந்தனர். அவர்களின் குடும்பத்தினர்களே வழியில் கைவிட்டுச் சென்று பலர் வனங்களில் விலங்குகளுக்கு உணவாக மாறினர். இப்படி இலங்கைக்கு சென்றவர்களில் மூன்றில் ஒருவர் பயண வழியிலேயே உயிரிழந்தனர் என்றார்.

பொதுவாக நம் நாட்டில் சிற்றூர்களில் வாழும் மக்கள் நகரங்களில் வாழும் மக்களை விட பலவகையிலும் பின்தங்கிய வாழ்க்கை வாழ்கின்றனர். ஆனால் தோட்டப் பகுதிகளில் வாழும் மக்கள் இலங்கையில் இருந்த சிற்றூர்களை விட மிகவும் குறைவான வசதிகளுடனே வாழ்ந்து வருகின்றனர். தற்பொழுது பதுளையில் ஏற்பட்டுள்ள நிலச்சரிவு கூட மலையகத் தமிழரின் வாழ்நிலை இன்றும் எவ்வளவு மோசமாக உள்ளது என்பதை உலகம் உணர்ந்து கொள்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகத்தான் பார்க்கமுடிகின்றது என்றார்.

தொடக்க காலத்தில் சிங்கள மக்களிடம் மலையகத் தமிழர்கள் பெருமளவில் தேயிலைத் தோட்டத்தில் குடியமர்த்தப்பட்டது குறித்து வெளிப்படையான எதிர்ப்புகள் ஏற்படவில்லை. அவர்களை வெறும் கூலிகளாக மட்டும் பார்த்தனர். நிலமுடையவர்களாகவும், சிங்கள பெளத்த பெருமிதமும் சிங்களர்கள் தேயிலை தோட்ட வேலைகளுக்கு போட்டிப் போடாமல் இருந்ததற்கான காரணங்கள். முதன் முதலில் 1902 ல் சிங்கள தேசியத்தின் தந்தை என சொல்லப்படுகின்ற அனகாரிக தர்மபால தான் தென்னிந்தியாவில் இருந்து ஆயிரக்கனக்கான கீழ் சாதி மக்கள் நம் நாட்டில் குடியமர்த்தப் படுகின்றார்கள் என்ற எரிச்சலை வெளிப்படுத்துகின்றார். 1920 தொடக்கம் இலங்கையில் மலையகத் தமிழர்களின் நிலை என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பது குறித்த விவாதங்கள் தொடங்குகின்றது. குறிப்பாக மலையகத் தமிழர்களுக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என சோல்பரி அரசமைப்பு சீர்திருத்தத்தில் குறிப்பிட்ட பிறகு தான் மலையகத் தமிழர்களைத் தங்களின் நேரடி எதிரியாக சிங்கள அரசியல் தலைவர்கள் அடையாளப்படுத்த தொடங்கினர். இந்த காலகட்டத்தில் அங்கிருந்த பொதுவுடமை கட்சிகள் மலையகத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக நின்றனர். கடைசியில் “5 ஆண்டுகளுக்கு மேல் இலங்கையில் வாழ்ந்து வருபவர்கள், இலங்கையில்தான் வாழப்போகிறோம் என்று எண்ணம் கொண்டவர்கள் எவருக்கும் வாக்குரிமை உண்டு” என்று சோல்பரி அரசமைப்புத் திருத்தம் நடைமுறைக்கு வந்தது. மலையகத் தமிழர்களுக்கு வாக்குரிமை வந்தது.

இலங்கையின் விடுதலைக்குப் பிறகு நடைபெற்ற தேர்தலில் இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் 11 இடங்களைக் கொண்டவர்களாக மலையகத் தமிழர்கள் இருந்தனர். இவர்கள் பெற்றிருக்கும் வலிமையான அரசியல் உரிமையும், இடதுசாரி தொழிற்சங்கங்கள் தோட்டப் பகுதிகளில் வளர்ச்சி அடைந்துவருவதும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தலைவரும் அன்றைய இலங்கையின் முதன்மை அமைச்சருமான டி.என் சேனநாயக்கா ”இலங்கைக்கு அச்சுறுத்தல்” எனக் கருதினார்.

10351000_616582098465119_2310387287619444861_n

இதன் பின்னணியில் தான் 1948 ல் மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமை பறிப்பும், 1949 ல் வாக்குரிமை பறிப்பும் நடைபெற்றது என்றார்.

காலனிய ஆதிக்க காலகட்டத்தில் ஏகாதிபத்திய தொழில் வளர்ச்சிக்கு இலட்சக்கணக்கான மக்கள் இடப்பெயர்ந்து செல்ல நேரிட்டது. அதன் பின் இலங்கை, இந்தியா என்ற புதிய அரசுகளின் தோற்றத்திற்குப் பின் இவ்விரண்டின் ஆளும்வர்க்கங்கள் மலையகத் தமிழர்களைக் தங்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்றாற் போல் கையாளுவது நடந்துவருகின்றது.

மூலதனத் திரட்சியும் அதன் இடம்பெயர்வும் உழைப்புச் சக்திகளின் இடப் பெயர்வுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இதை வரலாறு நெடுகிலும் நாம் காண்கிறோம். தொழிலாளர்களின் இடப்பெயர்வுகள் குறித்து இன்றைய சூழலிலும் நாம் விவாதிக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது.. இன்று கூட ஒரிசா, பிகார், சத்திசுகர், மேற்கு வங்காளம் உள்ளிட்ட இந்தியாவின் பல இடங்களில் இருந்தும் தொழிலாளிகள் மூலதனங்கள் குவியும் தமிழகத்தை நோக்கி இடம்பெயருகின்றனர். இந்த சூழலில் நம் நாட்டில் உள்ள தேசிய இயக்கங்கள் எவ்வாறான அரசியல் முழக்கங்களை முன்வைத்து செல்லப்போகின்றோம் என்ற சவால் நம்முன் உள்ளது. சிங்களத் தேசியத்தின் வளர்ச்சி காலகட்டத்தில் முற்போக்காளர்கள் வெகுசிலராக இருந்த காலத்தில் செல்வாக்குபெற்ற பிற்போக்குத்தனமான இனவாத அரசியல் கடந்த நூற்றாண்டு முழுவதும் இனப்படுகொலையைப் புரிந்து வரும் சமூகமாக காட்சி அளிக்கின்றது. சிங்கள சமூகமும், ஈழத் தமிழ்ச் சமூகமும் இன்னபிற மக்களும் சில தலைமுறைகள் பின் தங்கிப் போயுள்ளவர்களாக இருப்பதற்கு சிங்கள தேசியம் சிங்களப் பேரினவாதமாக வளர்ச்சியுற்றதுதான் காரணம் என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

எதிரி சனநாயக மறுப்பாளனாக இருப்பதாலும் அநீதி இழைப்பவனாக இருப்பதனாலும்தான் சனநாயகத்திற்கான போராட்டத்தையும் நீதிக்கான போராட்டத்தையும் நாம் முன் எடுத்து வருகின்றோம். ஆனால் அதற்கு பதிலீடாக நாமும் ஒரு அநீதியை முன்வைப்பது மாற்றாகாது. உண்மையில் அதற்கு மாற்றாகத்தான் சனநாயகத்தையும், நீதியையும், மனித மான்புகளை உயர்த்தி பிடிக்ககூடியவர்களாக நாம் இருப்பதாக கூறிப்பிட்டார்.

தோழர் செந்தில் உரையின் ஒலிப்பதிவு

கடைசியாகப் பேசிய சி.பி.ஐ இன் மாநிலத் துணைப் பொதுச் செயலாளர் தோழர் மகேந்திரன் அவர்கள், உண்மையாக இன்று நமக்கு தெரிந்த வரலாறு என்பது ஆதிக்க சக்திகளின் வரலாறாகத் தான் உள்ளது. ஆதிக்க சக்திகளின் வரலாறு தூக்கிப்பிடிக்கபட வேண்டும் என்றால் உண்மையான வரலாறு மறக்கடிக்கப்பட வேண்டும். அப்படி உலகம் எங்கும் மறக்கடிப்பட்ட வரலாறுகளில் மிக முக்கியமான ஒன்று தான் மலையகத் தமிழர்களின் மறக்கப்பட்ட வரலாறு. அவர்களின் வரலாற்றை முழுவதுமாக தெரிந்து கொள்வதும் அவர்களுக்கான தீர்வை முன்வைத்து எடுத்துச் செல்வதும் தான் 21 ஆம் நூற்றாண்டில் நமக்கு இருக்கும் முதன்மை கடமையாகும் என்றார்.

1988 ல் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இளைஞர் பிரிவு சார்பாக இலங்கையில் நடைபெற்ற மாநாட்டிற்கு கலந்து கொள்ள சென்ற பொழுது 15 நாட்கள்வரை மலையகத்தில் தங்கியிருந்து அம்மக்களின் வாழ்க்கை நிலையையும் வரலாற்றை அறிந்து கொண்டேன் என்றார். மலையகத் தமிழர்களின் வரலாறு என்பது எவ்வளவு பெரிய மறைக்கப்பட்ட வரலாறு என்பதையும் அவர்களின் வரலாற்றை மறந்து எந்த குற்றவுணர்வும் இன்றி நாம் இங்கு தமிழகத்திலும் இந்தியாவிலும் வாழ்கின்றோம் என்ற எண்ணம் தான் என்னை தொடர்ந்து ஈழம் குறித்தும் மலையக மக்கள் குறித்தும் அறிந்து செயல்படக் காரணமாக அமைந்தது என்றார்.

தொடக்கக் காலத்தில் படிப்பறிவு இல்லாத மக்கள் தோட்டத் தொழிலுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதால் மலையக மக்களின் வரலாறு, வாழ்க்கை, அவர்கள்பட்ட துன்பங்கள் என்பது தொடக்கக் காலத்தில் நாட்டுபுறப் பாடல்களில் தான் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என

”பேரான கண்டியிலே பெத்த தாயை நான் மறந்தேன்

ஊரான ஊர் இழந்தேன்

ஒற்றைப் பனை தோப்பிழந்தேன்” என சில பாடல்களையும் குறிப்பிட்டார்.

பல போராட்டங்களின் விளைவாக ‘அடிமை ஒழிப்புச் சட்டம்’ நிறைவேற்றப்பட்டு மேற்குலகில் ஒழிக்கபப்டட பிறகு முதலாளிகள் தங்களைச் சனநாயகவாதிகள் என்று காட்டிக் கொண்டாலும் காலணி நாடுகள் முழுவதும் கூலித் தொழிலாளிகளைப் பணிக்கு அமர்த்தி அவர்களை அடிமைகளைவிட மிகவும் கொடுமையாக உலகம் முழுவதும் நடத்தினர். அப்படியான நடைமுறையைத்தான் ஆங்கிலேயர்கள் மலையகத்திலும் கடைபிடித்தனர் என்றார்.

அக்காலகட்டத்தில் மலையகத் தமிழர்கள் இலங்கைக்கு செல்ல தமிழகத்தின் ஏழு கடற்கரை நகரங்களில் இருந்து தர்மக்கப்பல் இலங்கைக்கு இயக்கப்பட்டதாகவும் இவ்வாறு சென்ற கப்பல்களில் ’ஆதிஇலட்சுமி’ என்ற நீராவிக் கப்பல் 120 பயணிகளுடன் தமிழகத்திற்கும் இலங்கைக்குமான கடற்பரப்பில் மூழ்கியது என்றார். ஏறக்குறைய இதே காலகட்டத்தில் மூழ்கிய டைட்டானிக் கப்பல் குறித்த செய்தி உலகம் முழுவதும் பரவியது. ஆனால் ஆதிஇலட்சுமி கப்பல் குறித்து தமிழக மக்களுக்கே தெரியாது எனவும் ஆங்கிலேய அதிகாரி ஒருவரின் நாட்குறிப்பில் இருந்துதான் இந்த உண்மை பின்நாட்களில் எடுக்கப்பட்டது என்றார்.

மலையகத் தமிழர்களின் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்ட விடயத்தில் தமிழகத்தில் எந்த எதிர்ப்பும் உருவாகாத பின்னணியில் நாம் அனைவருமே குற்றவாளிகள் என்று குறிப்பிட்ட அவர் தமிழக அரசு சார்பாக வெளிநாடுகளில் வாழும் தமிழகத் தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காக தனியாக ஒரு துறை உருவாக்கப்பட்டு அதற்கென தனியமைச்சகம் அமைக்கப்பட தமிழக அரசை வலியுறுத்த வேண்டும் என்றார். மேலும் மேற்கு வங்காளம் டார்ஜிலிங்கிற்கு இருப்பது போல் மலைப்பகுதிகளில் வாழும் மக்கள் குறிப்பாக தொழிலாளிகளுக்கு என சிறப்பு உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றார்

10734081_616582251798437_2414453104132186558_n

நன்றியுரை வழங்கிய தோழர் இளங்கோவன், நம் எதிர்காலம் குறித்து திட்டமிட நம் வரலாற்றையும் வரலாறு தந்த படிப்பினைகளையும் நாம் முழுமையாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றார். தமிழர்களின் நிகழ்கால வரலாறு என்பது சோழப் பேரரசின் பெருமை பேசும் வரலாறு அல்ல என்றும் 18ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் கூலிகளாக பல நாடுகளுக்கு ஆங்கிலேயர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு இன்று வரை உரிமைகளுக்காக போராடி வருவதும் நம் வரலாற்றில் உண்டு என்றார். அந்த வகையில் இக்கூட்டம் மலையகத் தமிழர்களின் வரலாற்றைத் தமிழக அரசியல் வெளியில் பேசுவதற்கான சிறு முயற்சி என்றும் இனி வரும் காலங்களில் இளந்தமிழகம் இயக்கம் தொடர்ந்து மலையகத் தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் என்று கூறி நிறைவு செய்தார்.

உலக வரலாறு உழைப்பினால்தான் எழுதப்படுகிறது. உழைப்பாளியினால் தான் எழுதப்பட வேண்டும். மாறாக, மன்னர்களின் படையெடுப்பாகவும் பயணிகளின் வருகையாகவும் கண்டுபிடிப்புகளாலும், தனி மனித வீரமாகவும், சுருக்கமாக கூறினால் மேன்மக்களின் வரலாறாகவே வரலாறு புனையப்பட்டிருக்கிறது. உண்மைகள் ஓரிரு வரிகளிலும் பொய்கள் ஓராயிரம் அழகியல் சொற்களாலும் எழுதப்படும்போது உண்மையைத் தேடி எல்லோராலும் பயணிப்பது கடினம்.

உலகத்தின் உதடுகளில் உற்சாக பானமாய் பருகப்படுகிற தேநீரில் சாயமாய் கலந்திருக்கிற தாயகம் திரும்பிய மக்களின் உழைப்பின் சோக வரலாறும் அப்படித்தான்.

பாதைகள் புதிதாய் செப்பனிட்டு, விலங்குகளுக்கு உணவாக பலரை பலியிட்டு, எஞ்சியவர்கள் தன் உயிரையே சிறுக சிறுக உரமிட்டு பசுமை படர்ந்து இருக்கிர இடங்கள் தான் இலங்கையின் இன்றைய மலையகம்.

ஆனால் கிடைத்ததோ, தோட்டக்காட்டான், கள்ளத்தோணி, கப்பல்காரன் என்கிற ஏளனப் பட்டங்களே!

வாக்குரிமை, வாழ்வுரிமை என உரிமைக்குரல்கள் உயர்ந்தபோதெல்லாம் சிங்களக் காடையர்களால் குரல் நெறிக்கப்பட்டனர். மலையகத் தலைவர்கள், தொண்டைமான் வகையறாக்களும் பதவிகளில் சுகபோகத்தில் விலைபோயினர். தேசிய உற்பத்தியில் மூன்றில் இரண்டு பகுதியை ஈட்டிக் கொடுத்த மலையக மக்கள்தான். 1948ல் பிரஜா உரிமை மறுக்கப்பட்டதால் நாடற்றவர்கள் ஆயினர். பூர்வீக இலங்கை தமிழரின் மெளனமும், சிங்களப் பேரினவாதிகளின் வன்செயல்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எஞ்சியவர்களை நடைபிணமாக்கியது.

இறுதியாய், 1964ல் கையெழுத்தான் சிரிமாவோ – சாஸ்திரி ஒப்பந்தமோ ஐந்தரை இலட்சம் தமிழர்களை நாடு கடத்த வழி கோரியது. எந்த கடற்கரையிலிருந்து கட்டிய துணிமணிகளுடன் புறப்பட்டார்களோ அதே கரையில் நாடற்றவர்களாக இலங்கையின் கப்பல்கள் இறக்கவிபட்டன.

மீண்டும் தாயகத்திற்கே வந்தனர். வந்த இடத்தில் சொந்த நிலங்கள் சொந்தங்களின் வசமாயிருந்தது. விருந்தும் மருந்தும் மூன்று நாட்களைக் கூட பொறுக்கவில்லை. கண்டிக்காரன், சிலோன்காரன், கள்ளத்தோணி என சொந்தங்களாலேயே, தமிழர்களாலேயே அவமானப்படுத்தப்பட்டனர்.

மீண்டும் தன் தாய் நிலப்பகுதிக்கே (நீலகிரி) இடம் பெயர்வு. அகதி, புலையர் என்கிற பெயரோடு பல ஆண்டுகள் கொத்தடிமை வாழ்க்கை. மாட்டுத் தொழுவத்தில் பலருக்கு வீடு. சொந்தமாக ஒரு குடிசை அடிக்க முற்பட்டபோது இரவோடு இரவாக குடிசைகள் பிரித்தெடுக்கப்பட்டன. இருப்பினும் புறம்போக்கில் நீரடி நிலங்கள் கசங்கிய கைக்குட்டையாய் ஆங்காங்கே விரிந்து கிடக்கின்றன காலனிகள். பிளாட்பார பிச்சைக்காரன் போலிருந்த தேயிலைத் தோட்டங்களை தங்கள் உதிரத்தால் உரமிட்டு வளர்த்தவை தான் பசுமை போர்த்தியிருக்கிற இன்றைய நீலகிரியின் தேயிலைத் தோட்டங்கள். எதிரே வெண்பட்டு துணிகளாய் ஜொலிக்கிற ஹட்டிகள், தேயிலை உற்பத்தியின் நூற்றாண்டு கால அனுபவமும், கடின உழைப்பையும் கட்டியம் கூறுபவைகளாக மலைகள் பசுமை போர்த்தி நிற்கின்றன.

தாயகம் திரும்பிய மக்களோ புலையர், காலனிக்காரன் என்கிற ஏளனப் பெயரோடு…. குடிசைக்கும் ஒரு பட்டா இன்றி…. ஆரோக்கியமான சுகாதாரமின்றி… முறையான கல்வியின்றி… மலையின் மடிப்புகளில் அமிழ்ந்து கிடக்கின்றனர். பெரும்பாலானவர்கள் வாழ்க்கை அப்படித்தான் உள்ளது. தேயிலைத்தோட்ட வேலைக்கு சிலோன்காரன்தான் லாயக்கு என்று துவேசம் கொள்கிறவன் கூட மறுக்க முடியாத உழைப்பின் முகவரியைத் தவிர.

தாயகம் திரும்பியவர்கள் அவர்களின் நிதியிலேயே உருவாக்கப்பட்ட அரசு தேயிலைத் தோட்டம் அவர்கள் கையைவிட்டு போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ரெப்கோ வங்கி முழுமையான வணிக வங்கியாகிவிட்டது. தொண்டு செய்ய முன்வந்த நிறுவனங்கள்()முன்னணியாளர்கள் ஒரு சிலர் மட்டும் வசதி வாய்ப்பை பெருக்கிக் கொண்டு ‘பண்டுக்காக’ இன்றளவும் இம்மக்களின் வறுமையை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். என்னதான் அரசு நலத்திட்டங்கள் செயல்படுத்தினாலும் இம்மலை மாவட்டத்தை பொறுத்தவரை செயல்படுத்துவது அதிகாரிகளின் கையில்தான் உள்ளது. இம்மக்களின் விண்ணப்பங்கள் கோரிக்கைகள் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொண்டாலே பெரிய விஷயம்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் உடல் உழைப்பை மட்டுமே மூலதனமாக கொண்ட லட்சக்கணக்கான மக்கள் கூட்டத்திற்கு உணவு, உடை, இருப்பிடம் என்கிற மனித இருப்பின் அடிப்படை கூட நிறைவேறாமல் மூன்று நூற்றாண்டுகள் தொடர்கிறது என்பது பேரவலம் தானே?

வெள்ளை ஏகாதிபத்தியம் தங்களின் வேலைக்காக உலகம் முழுவதும் இரண்டு விதமானவர்களை பிடித்துச் சென்றது. முதலில் கருப்பர், இரண்டாவது தமிழர்.

கருப்பர்கள் கூட ஆட்சியிலும் அதிகாரத்திலும், கருப்பு இலக்கியத்திலும் தங்களை பதிவு செய்துவிட்டனர்.

இம்மக்களுக்கு? தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரை இன்னும் பெரும்பாலானவர்களின் உளவியல் கண்ணோட்டத்தில் நாடற்றவர்களே!

பசுமை படர்ந்த மலைகளும், வளைந்தோடுகிற சாலைகளும் விரிந்து கிடக்கும் தேயிலைத் தோட்டங்களும் பலருக்கு மகிழ்ச்சியை, உற்சாகத்தை பரவசத்தை தரலாம்.!

உலகத்து உதடுகளை தேநீர் உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கலாம்! அது எங்கள் வியர்வை! வாழ்க்கையே எட்டாமல் மூன்று நூற்றாண்டுகளாய் தேயிலைத் தோட்டத்தின் தென்படாத குறுக்குப்பாதையைப் போல உழைப்பின் முகவரியற்றுப் போன தாயகம் திரும்பிய மக்களின் வாழ்வியலைப் பதிவு செய்வதே இப்படத்தின் மையப்புள்ளி.

E-Mail ID: davamudhalvan@yahoo.in

———————————————————————————————————————————–

 

குறிஞ்சியில் ஒரு பாலை !

தவமுதல்வன் ஓர் எழுத்தாளர். தினமணி – நெய்வேலி சிறுகதைப் பரிசு, இலக்கிய சிந்தனை பரிசு போன்ற மெல்லிய இலக்கிய அங்கீகாரம் இவருக்கு உண்டு. இலங்கை மலையகத்திலிருந்து அகதிகளாகத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டு தங்கள் மண்ணிலேயே அகதிகளாக இருக்கும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையை நாவலாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். நாவல் வடிவத்தைவிட, காட்சி ஊடகங்களின் மூலமாகவே அத்தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவதே சரியாக இருக்கும் என்று முடிவெடுத்தார். அவர்களின் வாழ்க்கையை ரத்தமும் சதையுமாக அப்படியே “பச்சை ரத்தம்’ என்ற ஆவணப் படமாக்கியிருக்கிறார்.

“”இவர்கள் 1800ம் ஆண்டில் இலங்கைக்கு மேற்கொண்ட பயணம் சாதாரணமானதல்ல. ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை பயணத்திலேயே பறிகொடுத்துதான் சென்றுள்ளனர். வெள்ளைக்காரனின் ஏஜெண்டுகள் போல செயல்பட்ட கங்காணிகளால் தமிழகத்திலிருந்து பிடித்து செல்லப்பட்ட இம்மக்கள்தான் இலங்கையில் முதன்முதலில் காபி பயிரிட்டனர். பிறகே தேயிலைப் பயிரிட்டனர். சுரங்கப் பாதைகள், பாலங்கள், உயர்ந்த கட்டடங்கள் என அனைத்தும் கட்டப்பட்டன. இலங்கையின் முதுகெலும்பான தேசிய வருவாய் இவர்கள் உருவாக்கிய தேயிலை உற்பத்தியில்தான் ஈட்டப்பட்டது. ஆனால், இந்த மக்களுக்குக் கிடைத்ததோ ஏளனப் பட்டங்கள்தான்.

பல தலைமுறைகளாக தேயிலைத் தோட்டத்தில் பணியாற்றி பழகிவிட்ட இந்த மக்களுக்கு உழவுத் தொழிலும்கூட தெரியாத நிலை. தாயகம் திரும்பி வந்தபோது, தங்கள் சொந்த ஊர்களில் விட்டுச் சென்ற நிலங்களிலோ வேறு மனிதர்களின் ஆக்கிரமிப்பு. வேறுவழியில்லாமல் தமிழகத்தின் தேயிலைத் தோட்டங்களிலேயே வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அரசு நாளொன்றுக்கு 119 ரூபாய் கூலி தரவேண்டும் என்று நிர்ணயம் செய்திருக்கிறது. பல இடங்களில் அதை நிறைவேற்றுவதில்லை. குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள அங்கன்வாடி வசதி, மருத்துவ விடுப்பு, பொழுதுபோக்கு போன்ற பல உரிமைகள் மறுக்கப்படுகின்றன. எஸ்டேட்டைவிட்டு வெளியே செல்வதும் வருவதும்கூட பல எஸ்டேட் உரிமையாளர்களின் தயவோடுதான். கொத்தடிமை வாழ்க்கை. இந்த வாழ்க்கையை ஊடகங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லவேண்டும். அரசின் பார்வைக்குக் கொண்டு செல்லவேண்டும் என்பதுதான் இந்த ஆவணப்படத்தின் நோக்கம்” என்று உருக்கமாகப் பேசத் தொடங்கினார் தவமுதல்வன்.

பிரம்மாண்டமாக உயர்ந்து நிற்கும் மலைகள், பசுமை போர்த்தியிருக்கும் வனங்கள், நீர் வழியும் சுனைகள், மலைகளின் விளிம்பிலிருந்து வெள்ளியை உருக்கினாற்போல கொட்டும் அருவிகள், ஆங்காங்கே பூத்துக் குலுங்கும் மலர்கள், சில்லென்ற குளிர்க் காற்று, பச்சைக் கம்பளமாய் விரிந்து கிடக்கும் தேயிலைத் தோட்டங்கள் இவை யாவுமே மலைகளை நோக்கி பயணிப்போருக்கு உற்சாகத்தையும் பரவசத்தையும் தருபவை என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இந்த ஆவணப்படத்தில் வளமை இல்லை, பசுமை இல்லை. நாம் பரவசப்பட்ட அத்தனையும் கேள்விக்குறியாகி மனதைத் தைக்கிறது. வளமைக்காகவும், பசுமைக்காகவும் உழைக்கின்ற உழைப்பாளிகளின் கதையைச் சொல்கிறது இந்த ஆவணப்படம்.

“”பசுமை படர்ந்து கிடக்கும் தேயிலைத் தோட்டங்களிடையே நாம் நடக்கத் தொடங்கி இரண்டு நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும், தேயிலை மலைகளை நோக்கியே இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கிறோம். உயிரை பணயம் வைத்து கடல் கடந்து போனோம். தொட்டால் துலங்கி விடும் கரங்களால் இலங்கையின் மலைகளைப் பசுமை மாறா தேயிலை மலைகளாக மாற்றினோம். இலங்கை உயர்ந்தது. ஆனால், ஒப்பந்தங்களின் காரணமாக அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டோம். மீண்டும் தேயிலையின் வேர்களிலேயே சரணடைந்தோம். வால்பாறை, தேனி, மூணாறு, நீலகிரி என எல்லா மலைகளும் பசுமை போர்த்தி உயர்ந்து நிற்கின்றன. நாம் உழைத்தோம். தேயிலையின் வேர்களுக்கு நமது தலைமுறையினரே உரமாகிப் போயினர். மரமாய் வளர வேண்டிய தேயிலை குறுகி நிற்பதைப்போல நமது சந்ததிகளும் இன்னும் அடிப்படைத் தேவைகூட  நிறைவேறாமல் மலையின் மடிப்புகளிலேயே அமிழ்ந்து கிடக்கின்றனர்.

உலகம் நமது வாழ்க்கையை தேனீராகப் பருகிக் கொண்டிருக்கிறது. சோர்வு வரும் போதெல்லாம் தேனீரால் உற்சாகமடைகின்றது. நம்முடைய வாழ்க்கையோ சோர்விலும், இடம் பெயர்தலிலும் இரண்டு நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து விட்டது. உழைப்பையே நம்பி வாழும் லட்சக்கணக்கான மக்களின் அவல வாழ்வை, தேயிலைத் தோட்ட அனுபவங்களை, போற்றப்படாத உழைப்பின் கண்ணீர் கதைகளை இந்த ஆவணப்படத்தில் அவர்களே பேசுகின்றனர்.

தேயிலைத் தோட்டத்தில் வேலை செய்வது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. வனவிலங்குகள், அட்டைக்கடி என்றெல்லாம் இவர்கள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டுதான் உள்ளனர். இந்த கசப்பான அனுபவங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பெருந்தோட்ட நிறுவனங்கள் இவர்களது உழைப்பால் உயர்ந்து நிற்கின்றன. இரண்டு நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் இன்னமும் இருக்கின்ற சோகம்தான் இந்த ஆவணப்படம். இது அரசின் பார்வைக்குப் போனால் இவர்களின் வாழ்க்கையில் மாற்றம் வரும் என்பது என் நம்பிக்கை” என்றார் தவமுதல்வன்.

——————————————————————————————————————————–

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s